Posted on Aug 10, 2022 | 0 comments

Η ζωή μου με τον Charlie

Πέμπτη 21 Ιουλίου το 2022.. η μέρα που μαύρισε η ψυχή μου κυριολεκτικά και μεταφορικά..

Σίγουρα όλοι λένε, τα σκυλιά έχουν ένα προσδόκιμο ζωής 10-12 χρόνια ίσως και κάποιες άλλες ράτσες να ζουν παραπάνω από τα μπασετάκια μας αλλά ποτέ δεν μπόρεσα να το πιστέψω πως θα έρθει αυτή η στιγμή , ή μάλλον πίστευα πως θα καθυστερούσε…

Το βράδυ εκείνης της Πέμπτης λοιπόν το σπίτι μου ξαφνικά άδειασε, άδειασε από την παρουσία του καλύτερου μου και πιστού φίλου, άδειασε από την ιδιαίτερη μυρωδιά του, άδειασε από την φωνή του και παράλληλα μέχρι σήμερα και για πολύ καιρό ακόμα αυτή η απουσία άδειασε εμένα σαν άνθρωπο.

Αποφάσισα να γράψω λίγα λόγια για την ζωή μου με ένα basset hound, να μοιραστώ κάποιες στιγμές μαζί σας, όπως ακριβώς είχα αποφασίσει να φτιάξω και αυτό το website να υπάρχει σαν σελίδα με κάποια ενδιαφέροντα για τα bassets , κάποιες πληροφορίες για την ράτσα, παρόλο που δεν το ανανεώνω και συχνά , όπως και πολλοί θα έχετε στείλει διάφορα emails ανά καιρούς στην σελίδα, αλλά δεν απαντάω λόγω περιορισμένου χρόνου ίσως αλλά και αμέλειας μου.

Ήταν αρχές του 2010, όταν και αποφάσισα να πάρω σκύλο, αφού ήδη έμενα ένα χρόνο μόνος μου σε νέο σπίτι, ώσπου κοντά στα γενέθλια μου τον Φεβρουάριο αποφάσισα να κάνω ένα δώρο στον εαυτό μου δίνοντας παραγγελία ένα basset hound, το οποίο έφτασε Ελλάδα σαν τουρίστας μέσω Βουδαπέστης με το διαβατήριο του και την προίκα του.

Χεσμένος από χαρά εγώ όταν ήρθε, αμέσως τον πήρα αγκαλιά , τον έβαλα στο αυτοκίνητο μαζί με την προίκα του, και ξεκινήσαμε για το σπίτι. Το όνομα του πριν καν έρθει , είχε βαφτιστεί, ΤΣΑΡΛΥ ( Charlie ) , σημαδιακό για εμένα, λόγω των μπροστινών ποδιών του που ανοίγουν σα τον Τσάρλυ Τσάπλιν τον Σαρλό!

Θυμάμαι σαν χθες όταν ανοίγω την πόρτα, και τον αφήνω να μπει μέσα, που δεν μπορούσε να σταθεί όρθιος, άνοιγαν τα πόδια του και έπεφτε, από τον φόβο του ίσως που δεν ήξερε το μέρος, από το πάτωμα που δεν είχε συνηθίσει να περπατάει σε πλακάκι και γλιστρούσε, δεν ξέρω.. άρχισε την εξερεύνηση του χώρου , πατώντας τα αυτάκια του, προσπαθώντας να βρει μια γωνία να κάτσει και κάπως έτσι κύλησε η πρώτη μας μέρα.. να τον έχω αγκαλιά , να παίζω μαζί του.. μέχρι που έφτασε η πρώτη μας νύχτα.. μαρτύριο για εμένα τον πρωτάρη σε συγκατοίκηση με σκύλο..

Γιατι μαρτύριο θα αναρωτιέστε;; Που να φανταστώ πως θα κλαίει όλη νύχτα, να είναι ανήσυχος, να μην με αφήνει σε ησυχία.. να ψάχνω σε αναζητήσεις τρόπους να τον ηρεμήσω, να τον βάζω στο κρεβάτι μου να χαλαρώνει , να διαβάζω όμως σχόλια από άλλους πιο έμπειρους , μην βάζετε τον σκυλο στις αρχές να κοιμάται μαζί σας και να μην ξέρω τελικά τι είναι σωστό και τι λάθος.. κάπως έτσι πέρασαν λοιπόν οι πρώτες μας μέρες και νύχτες.. αφού έλεγα από μέσα μου, Θεε μου τι λάθος έκανα και πήρα σκύλο, πως θα τα καταφέρω;;

Τον πρώτο καιρό είχα φτάσει πολλές φορές στο αμήν, γιατί και μόνος μου ήμουν σε όλο αυτό , δεν είχα την παραμικρή ιδέα έστω λίγο εμπειρία για όλα αυτά που φοβόμουν μήπως δεν τα καταφέρω. Και δεν ήταν μόνο αυτά , ο κύριος Τσάρλι άρχισε να είναι και άτακτος πολύ , να μην με αφήνει καθόλου σε ησυχία.. Για την τουαλέτα του τι να πρωτοπώ, το σπίτι είχε γίνει στάβλος , τα έκανε μόνο μέσα και ποτέ έξω..

Μην μου πει κάποιος τώρα, καλά ούτε μια πάνα δεν τον έβαζες; Όσες πάνες και αν έβαζα, τις ξέσκιζε σαν δαιμονισμένος.. τι να σας λέω για όλα αυτά.. μεγάλο δράμα!! Είχα καταντήσει να γίνω « πλύστρα » του!!

Μετα λοιπόν από τους 2-3 πρώτους μήνες , για καλή μου τύχη, συνάντησα έναν άνθρωπο , τον Δημοσθένη Μουμιάδη, εκπαιδευτής σκύλων είχα διαβάσει πως είναι, και χωρίς να ξέρω πολλά από εκπαιδεύσεις, κλείνω το πρώτο μας ραντεβού. Από εκείνο το ραντεβού λοιπόν στο σπίτι του , στην αυλή του ξεκίνησε η νέα μου σχέση με τον Τσάρλι.

Ο Δημοσθένης, εκπαίδευε εμένα σαν άνθρωπο, μου έκανε το μάθημα, και εγώ συνέχιζα το μάθημα προς τον Τσάρλυ. Με λίγα λόγια , εκπαιδευόμουν εγώ από τον εκπαιδευτή , κάτι που δεν γνώριζα έως τότε. Πίστευα θα άφηνα τον Τσάρλυ να τον εκπαιδεύσει και να τον πάρω έτοιμο, κάτι που τελικά είναι το μεγαλύτερο λάθος σε όσους το κάνουν. Γιατί όμως; Γιατί εγώ τον εκπαίδευα σε κάθε μάθημα μου , και τον έφερνα στα δικά μου μέτρα , στην δικιά μου καθημερινότητα για να χτίσει τον χαρακτήρα του με βάση τα δικά μου θέλω.

Θυμάμαι να μου λέει ο Δημοσθένης από τις αρχές , μετά από 12-14 μαθήματα θα είναι άλλος ο χαρακτήρας του , αν κάνεις όμως όλα όσα μαθαίνουμε. Να σας πω την αλήθεια δεν τα πίστευα, μου φαινόντουσαν όλα απίθανα. Αλλά τελικά σε όλα είχε δίκαιο, ότι ακριβώς κάναμε είχε καλό αποτέλεσμα , και ο Τσάρλι είχε στρώσει τέτοιο χαρακτήρα από αρκετά μικρός, που μου φαινόταν σαν θαύμα. Για αυτό κιόλας τον είχα πει και τον Δημοσθένη , μια μέρα θα γίνεις πολύ μεγάλος εκπαιδευτής , θα σε μάθουν όλοι, ο χαρακτήρας του ανθρώπου αυτού και το βλέμμα του , ο τρόπος που μιλούσε στα σκυλιά ήταν το κάτι άλλο, για αυτό και πέτυχε, έκανε εταιρία ολόκληρη την kynagon.gr , διαφήμιση δεν κάνω όπως πολλοί θα αναρωτιέστε, αλλά το κάνω γιατί το αξίζει και τιμή μου που τον γνώρισα στις αρχές του, ίσως με αυτά που λέω να βοηθήσω και κάποιους από εσάς.

Προχωράμε λοιπόν στην μετά εκπαίδευση εποχή , όπου έχει μεγαλώσει ο Τσαρλάκος , έχει μάθει πλέον να μην είναι ενοχλητικός , να κάνει την ανάγκη του έξω, να γίνεται ενας άνθρωπος. Όταν με ρωτούσαν που θα πας με τον σκύλο; Πάντα έλεγα , δεν είναι σκύλος , για εμένα είναι άνθρωπος, το μόνο χαρακτηριστικό που του λείπει, είναι να μας μιλήσει στη γλώσσα μας. Δεν ξεχώριζε σε τίποτα από έναν άνθρωπο.

Τι είπα παραπάνω;; Έμαθε να κάνει την ανάγκη του έξω;; και πλησιάζουν Χριστούγεννα;; Δηλαδή θα στολίσω δέντρο και θα γιορτάσουμε ; ΧαΧαΧα.. Κάθε χρόνο όπως όλοι στόλιζα και εγώ δέντρο, όχι κανονικό έλατο, αλλά ψεύτικο.. Γιατί τα λέω;; Ξέρετε εμείς που διαλέξαμε basset hound , εκτός από τεμπέλικα που όλοι λένε πως είναι, είναι και τα πιο πονηρά σε πολλές παραλλαγές η πονηριά όμως. Ο κύριος Τσάρλι κάθε φορά που στόλιζα το δέντρο, κάθε φορά το κατουρούσε. Όχι μια φορά, αλλά συνέχεια, αφού έβγαζα τα κλαδιά για να μην τον ερεθίζουν, και το δέντρο από τη μέση και κάτω όποιος το έβλεπε ήταν γυμνό, και από τη μέση και πάνω στολισμένο.. δεν το έχω και σε φωτογραφία να το δείτε να γελάσετε.. ούτε φάτνη έμενε κάτω, ούτε στολίδια τίποτα, όλα κατουρημένα σε μόνιμη βάση!!

Μπορεί τώρα κάποιος να πεί, μήπως δεν τον έβγαζες βόλτα;; Βοοοολτα;; Κάθε μέρα τα στάνταρ του είχε ο κύριος , πρωινή βόλτα πριν πάω δουλειά, απογευματινή μετά την δουλειά, και βραδινή πριν τον ύπνο. Κάποιες φορές έβγαινε κ 4 φορές την μέρα, αν τον έβλεπα να κινείται ύποπτα στο σπίτι. Εννοείται με όλες τις καιρικές συνθήκες, είτε έβρεχε, είτε είχε ψοφόκρυο, ότι και αν γινόταν, η βόλτα μας δεν άλλαζε, αφού στην γειτονιά μου απορούσαν πως είμαι τόσο σταθερός , ή αν βαριέμαι κλπ.

Η απάντηση μου ήταν απλή , ο Τσάρλυ το μόνο ενδιαφέρον του είναι αυτή η μικρή βόλτα των 15 λεπτών , όταν άκουγε την λέξη ΒΟΛΤΑ , η χαρά που έκανε ήταν απερίγραπτη, δεν μπορούσα να αρνηθώ την βόλτα όσο κουρασμένος αν ήμουν, κάποιες φορές και άρρωστος, ακόμα και με ραγισμένα πλευρά . Δεν υπήρχε στιγμή που να αμέλησα να τον βγάλω βόλτα, ήμασταν τόσο δεμένοι που δε με επηρέαζε κανένας παράγοντας στο να αρνηθώ την χαρά του.

Μιας που λέμε για βόλτα.. τι είναι χειρότερο σε μια βόλτα με basset hound;;; Η ΑΡΝΗΣΗ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΒΟΛΤΑ!! Δεν καταλάβατε ακόμα τι λέω;;; Μήπως δεν έχει τύχει σε εσάς να κοκκαλώνει , να ξαπλώνει , και ΝΑ ΜΗΝ ΚΟΥΝΙΕΤΑΙ;; Δεν το πιστεύω.. Μεγάλο βάσανο και αυτό, σε όσους δεν έχει τύχει, είστε πολύ τυχεροί.. Μπορείτε να με κάνετε εμένα εικόνα όμως, τον Τσάρλυ ΞΑΠΛΑ στην μέση του δρόμου , με τα πόδια όρθια , και εμένα τον φουκαρά να προσπαθώ να τον σηκώσω;; που δε με άφηνε;; να τον τραβήξω;; και να μην το θέλει όμως.. Φυσικά τα αυτοκίνητα σταματημένα, να περνάνε σύριζα από εμάς , άλλοι να γελάνε, άλλοι να ρωτάνε τι συμβαίνει, και πολλοί να απορούν τι τραβάω ο καψερός!

Ένα από τα κόλπα , που μπορείς να κάνεις το basset hound ότι θέλεις, δεν είναι τίποτα άλλο από μια τροφή ή λιχουδιά. Ότι λιχουδιά κι αν είναι, από ένα παξιμάδι μέχρι σαλάμι , το μπάσετ το κυνηγάει σαν είναι το μοναδικό έδεσμα στην γη. Έτσι κάποιες φορές τον δελέαζα για να σηκωθεί από τον δρόμο, αφού πάντα όλα μου τα ρούχα σε όλες τις τσέπες είχα από κάτι για να τον « κοροϊδεύω » και να τον κουμαντάρω. Δεν υπάρχει κάτι καλύτερο από αυτό.

Μιας που ανέφερα το θέμα τροφής , σε κάθε παραγγελία junk food, ο Τσάρλυ είχε την τιμητική του, από ένα μπέργκερ ή κομμάτι πίτσα , είχε συμμετοχή πάντα και παντού σε όλα , κάποιοι θα πείτε λάθος , εγώ θα πω έκανα το σωστό , ήθελα να είναι δίπλα μου και να μην του λείπει τίποτα, να έχει την καθημερινότητα του ανθρώπου σε όλα. Για να καταλάβετε, δεν έβαζα φαγητό στον Τσαρλυ για να έρθει να φάει, το μπολ του ήταν ΠΑΝΤΑ γεμάτο , είχε μπει σε τέτοιο πρόγραμμα , που έτρωγε από μόνος του όσο έπρεπε και μόνο όταν πεινούσε. Χάρη σε αυτό , κάποιες φορές που έλειπα από το σπίτι από 1 μέρα και παραπάνω, στον κήπο που έμενε μόνος του αυτό το χρονικό διάστημα, μπορούσε και προγραμμάτιζε τι θα φάει και το νερό του. Αφού όλοι απορούσαν , ποιος θα του βάλει φαγητό, αλλά ο αγαπημένος μου τα είχε όλα ρυθμισμένα!

Δεν θα ξεχάσω ένα από τα προβληματάκια υγείας που αντιμετώπισε, δεν θυμάμαι ακριβώς σε ποια ηλικία , κάπου 3-4 ετών ήταν η οξεία κολίτιδα σε συνδυασμό με κάτι ακόμα. Στις βόλτες μας , πέρα της ανησυχίας στη συμπεριφορά του εντός σπιτιού, όταν αντίκρυσα πως δε μπορεί να κατουρήσει , και ούτε να αφοδεύσει, με τα πρώτα του ουρλιαχτά από τον πόνο, τον πήγα αμέσως στον κτηνίατρο ακούγοντας τον να κλαίει και να τον βλέπω να υποφέρει.. για καλό μας, η κλινική είναι σχεδόν δίπλα μας.. αμέσως ορό και συνταγή.. όταν καλυτέρεψε μετα από 2 μέρες , γιατί από τις ενοχλήσεις περπατούσε και κάπως περίεργα, τον θυμάμαι σαν χθες, ήρθε και κάθισε δίπλα από την καρέκλα του γραφείου μου προσπαθώντας να ανέβει πάνω, δύσκολο κάπως να το καταφέρει γιατί δεν βόλευε, ώσπου εγώ σηκώθηκα και πήγα στον καναπέ ακριβώς δίπλα. Αμέσως πήδηξε, ήρθε επάνω μου, και για πρώτη φορά στα όσα χρόνια ήμασταν μαζί , κάθισε με τέτοιο τρόπο στην αγκαλιά μου , ΣΑΝ ΝΑ ΜΕ ΑΓΚΑΛΙΑΖΕΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ένοιωσα. Τυλίχτηκε με τέτοιο τρόπο , θέλοντας να με ευχαριστήσει που τον έκανα καλά. Ήταν και είναι από αυτές τις στιγμές που έχουν αποθηκευτεί μέσα μου. Κάποιοι από εσάς μπορεί να μην το καταλάβετε από τον τρόπο που το περιγράφω, αλλά αυτοί που θα το καταλάβουν θα το νοιώσουν.

Η συγκατοίκηση με ένα μπασετ χάουντ εύκολη δεν είναι, όπως και καμία συγκατοίκηση, αλλά η αφοσίωση, η αγάπη και το βλέμμα τους, δεν εξαγοράζετε ούτε μπορεί να συγκριθεί με τίποτα στον κόσμο. Προσωπικά με τον Τσάρλυ , ήμουν τόσο δεμένος , τον είχα και με είχε τέτοια αδυναμία , που δεν μπορεί να εκφραστεί ούτε προφορικά ούτε γραπτά.

Το website www.bassethound.gr , το προφίλ στο instagram @bassethound.gr , το προσωπικό προφίλ στο Instagram @charliexenos , όπως και η προσωπική του σελίδα στο facebook https://www.facebook.com/charlie.xenos , όλα αυτά τα έκανα με τόση αγάπη που τον είχα για να μείνουν. Η μόνη μου στεναχώρια τώρα είναι , που δεν ανανέωνα και δεν έβαζα κι άλλες φωτογραφίες να μείνουν να τα βλέπω, εκτός από όλες τις στιγμές που είναι φωτογραφισμένες μέσα στην ψυχή μου.

Δεν θα σας κουράσω παραπάνω με ιστορίες με τον μοναδικό μου ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ φίλο τον Τσάρλυ, αν και θέλω τόσα πολλά να πω, ΤΟΣΑ ΠΟΛΛΑ ΝΑ ΓΡΑΨΩ που στο τέλος θα γράψω κανα βιβλίο με την συμβίωση μου με σκύλο, αν και στο σχολείο 12 είχα στην έκθεση χαχα, αλλά τα λόγια της καρδιάς μου , μπορούν να αγγίξουν τους πάντες.

Έλεγα παραπάνω για την πραγματική φιλία που είχα μαζί του, και είναι γεγονός. Κανένας από τους ανθρώπους φίλους, είτε κολλητοί, είτε απλοί φίλοι, ακόμα και φίλοι/συγγενείς, ΔΕΝ ΘΑ ΣΑΣ ΑΓΑΠΗΣΕΙ ΠΑΡΑΠΑΝΩ από ένα μπάσετ χαουντ/σκύλο. Όλοι αυτοί που έχουμε φίλοι, σχεδόν όλοι ας πω, θα μας προδώσουν για μια δουλειά, για λεφτά, για μια γκόμενα ή γκόμενο και πάει λέγοντας, για αυτό και ο άνθρωπος είναι ότι χειρότερο υπάρχει στην φύση, είμαστε συμφεροντολόγα δίποδα.

Όσοι διστάζετε να πάρετε σκύλο , αν θέλετε να νοιώσετε την πραγματική αγάπη, αλλά έχετε τον χρόνο, έστω όσο χρόνο χρειάζεται θα έλεγα να το πράξετε. Μπορείτε να υιοθετήσετε ένα από τόσα αδέσποτα που έχουν οι φιλοζωικές, και να το προσφέρετε την αγάπη και λίγο από τον χρόνο σας, δεν θέλει κάτι παραπάνω. Ο τρόπος που θα σας κοιτάει στα μάτια , και η αφοσίωση του σε εσάς δεν θα αλλάξει , ούτε θα σας προδώσει ποτέ , όπως θα έκανε ενας φίλος σας.

Η τελευταία μου εικόνα , στιγμή, που έχει χαραχτεί στην καρδιά μου, είναι και η τελευταία μας. Λίγο πριν με αφήσει ο Τσάρλυ , ενώ δεν είχε τις αισθήσεις του στην κλινική, μόλις ένοιωσε την παρουσία μου ξανά κοντά του, όσες φορές το σκέφτομαι κ το λέω πάντα δακρύζω, σηκώθηκε , έκατσε να με κοιτάξει για μια τελευταία φορά με το λατρεμένο του βλέμμα και έφυγε.. φεύγοντας λοιπόν δεν θα ξεχάσω, κάποιοι μπορεί να μην το πιστέψουν , είχε κι άλλα σκυλάκια η κλινική σε κλουβάκια τα οποία μέχρι εκείνη την ωρα κοιμόντουσαν. Την ώρα που έφευγε ο Τσάρλυ, έκαναν έναν ήχο σαν λύπησης , σαν λύκου, ακριβώς όπως γίνεται και στις ταινίες. Στιγμές που δύσκολα θα ξεπεράσω ή θα σβηστούν από μέσα μου.

Όλα αυτά τα έγραψα για τιμήσω την μνήμη του πιο πιστού μου φίλου, του Charlie , του λατρεμένου μου basset hound , που ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ είναι και θα είναι στο μυαλό μου, που τον ονειρεύομαι να βρίσκεται σε έναν παράδεισο δικό του , και έχει ηρεμήσει η ταλαιπωρημένη καρδούλα του. Λυπάμαι που δεν κατάφερα να τον κρατήσω ζωντανό να γνωρίσει το νέο μέλος της οικογένειας μας που περιμένω να έρθει , τον γιο μου. Αυτός είναι ο καημός μου, και ελπίζω να με συγχωρέσει.